Νύχτες όπως πρώτα...

Φαντάζομαι τη νύχτα να πέφτει καθαρή και πυκνή ξανά. Όχι ευνουχισμένη, όχι προδομένη από τον άνθρωπο..

Προσπαθώ να βρω καταφύγια αγνότητος, γωνιές που ο χρόνος αφέθηκε αιώνια σε στάση προσοχής, ακίνητος. Οσφραίνομαι λάγνα..

Κάποτε, θα περπατούσα αργά και περήφανα στο σκοτάδι.

Τώρα.. Κάνω πιο γοργό το βήμα μου, στο ημίφως ενός κόσμου που θέλει να λέγεται πολιτισμένος. Και ποθώ να φτάσω, εμπρός! Στην αρχή!

Το αδιέξοδο του ανθρωπισμού

Πλανήτης

Άκρως επιθετικές ασθένειες μαστίζουν τη Γη..

Θείος εξαγνισμός και τιμωρία;

Ηθελημένη βουτιά στο κενό;

Ανωτερότητα μιας παραγνωρισμένης οντότητας;




Το ανθρώπινο σώμα γίνεται βορά αμέτρητων μικροοργανισμών ανά τους αιώνες..





Φθονώ κάποιον μακρινό πλανήτη, που αφέθηκε εκούσια να προσφέρει θάνατο! Τα όντα του, που αρνούμενα να αντισταθούν ανακαλύπτοντας αντίδοτα, εξολοθρεύτηκαν ένα προς ένα, υποκλινόμενα σε μια ακατανότητη, μα προφανής δικαιοσύνη.



Ποιός ή τι μας εμφύσησε το ένστικτο της επιβίωσης; Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος εάν κάποιοι δεν κρατιούνταν με νύχια και με δόντια εν ζωή; Είναι άξιο θαυμασμού εφόσον είναι έμφυτο σε όλους μας;



Προτιμώ να στείλω το δέος μου σε αυτούς που άφησαν τον πλανήτη και το χώμα τους ήσυχο με μια απόκοσμη περηφάνεια. Που άφησαν την νηνεμία του χάους να επικρατήσει. Κι ας χαθεί στην πορεία από κάποια άγνωστη περιπλανώμενη ασθένεια..

The assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Ένα σκοτεινό παραμύθι με σάρκα και οστά. Μελωδίες σαν από παιδικό παιχνίδι, που καλύπτουν θανάσιμα ένστικτα. Η αγωνία της επιβίωσης, ο ήχος του εξάσφαιρου πάντα επίκαιρος, πάντα να θυμίζει τη δικαιοσύνη του ισχυρού και να αιματώνει τα λευκά από την αγωνία πρόσωπα των παρανόμων.

Προδοσία. Αξιοπρέπεια. Ζωή ή Θάνατος.