Νύχτες όπως πρώτα...

Φαντάζομαι τη νύχτα να πέφτει καθαρή και πυκνή ξανά. Όχι ευνουχισμένη, όχι προδομένη από τον άνθρωπο..

Προσπαθώ να βρω καταφύγια αγνότητος, γωνιές που ο χρόνος αφέθηκε αιώνια σε στάση προσοχής, ακίνητος. Οσφραίνομαι λάγνα..

Κάποτε, θα περπατούσα αργά και περήφανα στο σκοτάδι.

Τώρα.. Κάνω πιο γοργό το βήμα μου, στο ημίφως ενός κόσμου που θέλει να λέγεται πολιτισμένος. Και ποθώ να φτάσω, εμπρός! Στην αρχή!